Το παιχνίδι του πολέμου

Μόλις πριν λίγο είδα την ταινία "Wargames". Σε αυτή την ταινία ένας νεαρός χάκερ εισέρχεται σε έναν υπερυπολογιστή που ελέγχει τα πυρηνικά του Αμερικάνικου στρατού. Νομίζοντας πως πρόκειται για βιντεοπαιχνίδι, ξεκινάει ένα σενάριο πολέμου… Όμως ο υπολογιστής αρχίζει να μπερδεύει το παιχνίδι με την πραγματικότητα, και αν δεν σταματήσει με κάποιον τρόπο το παιχνίδι που ο υπολογιστής συνεχίζει να παίζει, θα ξεκινήσει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.

Αυτή η ταινία με έκανε να σκεφτώ, και έτσι άνοιξα αυτό το θέμα. Μπορεί να την έχετε δει, ή απλώς να μαθαίνετε για αυτήν μόλις τώρα. Υπάρχουν, ωστόσο, πολλές πιθανότητες να παρεξηγήσετε αυτό που προσπαθεί να πει. Άλλοι θα πουν πως το μήνυμα είναι ο άνθρωπος να μην δίνει πολύ έλεγχο στους υπολογιστές, επειδή μπορεί να γίνουν επικίνδυνοι. Άλλοι θα πουν πως το νόημα όλης της ταινίας είναι πως ο υπολογιστής δεν θα καταφέρει ποτέ να φτάσει την ευφυία του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Όμως το μήνυμα είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό.

Αυτή τη στιγμή στον κόσμο υπάρχουν περίπου 12.000 πυρηνικά όπλα. Αυτά τα όπλα είναι ικανά να καταστρέψουν ολόκληρο τον κόσμο γύρω στις 25 φορές. Και αυτό μόνο από τα πυρηνικά που υπάρχουν σήμερα, χωρίς να υπολογίζουμε τα υπόλοιπα όπλα μαζικής καταστροφής, βομβαρδιστικά, άρματα και άλλου είδους όπλα.

Σκεφτείτε λίγο, λοιπόν: Χρειάζονται στ’αλήθεια τόσα όπλα στον κόσμο; Για ποιό λόγο οι ΗΠΑ να έχουν 7.000 πυρηνικά και η Ρωσία 5.000, ενώ λιγότερο από το 1/10 θα ήταν αρκετό για να προκαλέσει ολοκληρωτική καταστροφή;

Και έπειτα σκεφτείτε αυτό: Επειδή έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε για να αυτοκαταστραφούμε, σημαίνει πράγματι πως δεν θα το κάνουμε; Οι πιέσεις μεταξύ των χωρών ανεβοκατεβαίνουν συνέχεια, και το "Ρολόϊ του ολοκαυτώματος" μένει κολλημένο στις 11:45, που αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι τρομακτικά κοντά στην καταστροφή. Το μόνο που χρειάζεται για να ανάψει το φυτίλι της βόμβας στην οποία μετατρέψαμε τη Γη, είναι μια μικρή σπίθα. Και μετά… ΜΠΟΥΜ!!!!

Όλα αυτά ακούγονται γραφικά και κλισέ πλέον, και έχουν ειπωθεί χιλιάδες φορές. Το οτι τα έχουμε συνηθίσει, όμως, δεν σημαίνει πως δεν ισχύουν. Αντίθετα, η απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουμε πια το θέμα του πολέμου και της ειρήνης τείνει να το κάνει πιο επικίνδυνο. Γιατί έτσι έχουμε αρχίσει να χάνουμε συναίσθηση του μεγέθους αυτού του θέματος, και να το αντιμετωπίζουμε σαν ένα παιχνίδι, ή σαν κάτι δεδομένο και αναπόφευκτο, που δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο.

Το πραγματικό νόημα της ταινίας "Wargames", βρίσκεται στο τέλος της ταινίας, στη διαπίστωση που έκανε ο υπολογιστής.

"What a strange game…
The only winning move is not to play."

Εάν ποτέ ένας υπολογιστής κάνει στην πραγματικότητα μια τέτοια διαπίστωση, και μάλιστα πριν από εμάς, τους έξυπνους ανθρώπους, δεν θα σημαίνει πως οι υπολογιστές έγιναν πιο έξυπνοι. Θα σημαίνει πως εμείς γίναμε πιο ηλίθιοι…

Video από το video.feedmenews.gr με θέμα :

.:: Πινακίδα για... μεθυσμένους!!!
.:: "Είδαν τα ρέστα τους" ληστές σε τουρνουά...
.:: Χαρτονομίσματα του παρελθόντος.
.:: Τι είναι το σαραντατρίο;;;;;;
.:: η γιαγια με τα λεφτα...